Auteur: Erik de Kievit

Hoe vertel je aan kinderen van twaalf zonder vader in hun leven, dat God hun liefhebbende Vader is? Hoe maak je aan een jongen duidelijk dat God’s Vaderhart vol liefde is, als zijn vader zegt dat hij niet zijn zoon niet is? Hartverscheurend!

Afgelopen week mocht ik in de Bible Summer School lesgeven over het Vaderhart van God. Het was de eerste keer dat ik lesgaf over dit onderwerp en de doelgroep was gelijk niet al te makkelijk. Maar ik keek ernaar uit. Ik had bevestiging op bevestiging gekregen dat ik eindelijk over dit onderwerp mocht spreken. Iets waar ik al meer dan twee jaar naar uitkeek. Nu was het zover!

Terwijl ik voor in het lokaal stond kwam de ene na de andere verstorende opmerking uit zijn mond. Zwaar beschadigd in zijn nog niet zo lange verleden, ouders die uit elkaar waren en een vader die hem ontkende als zijn zoon. Bij elke opmerking hoorde ik door de woorden van zijn schijnbare onverschilligheid zijn diepe pijn. “Hoe is dit ooit nog recht te breien”, dacht ik. 

Gelukkig had ik er bij het voorbereiden van mijn lessen rekening mee gehouden, al was dat niet eens zo heel bewust. Door aandacht te hebben voor hoe aardse vaders functioneren met fouten en gebreken en door in de Bijbel aan te tonen dat God echt anders is, hoop ik dat ik een klein zaadje heb mogen planten. Gelukkig weet ik ook dat er een geestelijk vader is in zijn leven die wel het goede voorbeeld geeft, liefdevol reageert en duidelijke grenzen stelt. Tegelijkertijd bid ik er maar voor dat zijn echte vader tot inkeer komt. Maar bovenal bid ik dat God zijn hart zo wil aanraken dat deze jongen onontkoombaar opgroeit tot een man naar God’s hart. God’s Vaderhart.

Photo by M.Hanif Project on Unsplash

We hadden een fout gemaakt. In de voorbereiding van de Bible Summer School waren Hanneke en ik ervan uitgegaan dat we dezelfde toegangsprijs moesten vragen als de vorige keer. En ook de leeftijd van de aanstaande studenten beperkten we tot 15-20 jaar oud. We hadden het breed gecommuniceerd en meer dan 200 mensen aangeschreven voor sponsoring. Er kwamen geen aanmeldingen binnen en we kregen geen cent. Foutje, bedankt!

Een week voor de Bible Summer School deden Hanneke en ik samen Bijbelstudie. We lazen samen uit Micha en hadden allebei het idee dat God ons iets wilde duidelijk maken over de school. Toen lazen we Micha 3:11: “De leiders spreken er recht in ruil voor geschenken, de priesters geven onderricht tegen betaling, de profeten voorspellen voor geld, terwijl ze zich op de HEER beroepen en zeggen: ‘De HEER is toch in ons midden? Ons zal geen onheil treffen.’”

Natuurlijk begrepen Hanneke en ik wel dat Micha dit schreef in een heel andere context, maar toch voelden we ons direct aangesproken. We hadden geld gevraagd aan de doelgroep om les te geven. Mensen die al vaak geen cent te makken hebben. Weliswaar was onze intentie goed en ging het alleen om het dekken van de kosten, maar toch…

Tsja, wat doe je dan in zo’n situatie? De flyer was al verstuurd.
We kozen ervoor om vergeving te vragen, een nieuwe flyer te maken, iedereen uit te nodigen die wilde komen, geen toegangsgeld meer te vragen en vervolgens af te wachten…

Na één dag hadden we zes aanmeldingen en ongeveer 500 euro aan kosten gedekt. We startten de school met 16 studenten, voornamelijk jongeren vanaf 12 jaar oud. Tegen het eind van de week hadden we meer dan 20 studenten en alle kosten waren gedekt. Wat een fijne zegen en wat een goede les. Blijkt maar weer dat onze Vader de beste Leraar is.

Photo by Diego PH on Unsplash

Inmiddels zijn Hanneke en ik 23 jaar getrouwd. We zijn er dankbaar voor en realiseren ons maar al te goed dat we dit feit meer ondanks dan dankzij onze eigen inzet mogen vieren. Jarenlang hebben we individueel gevochten om onszelf te mogen zijn in ons huwelijk, zonder te beseffen dat we meer onszelf mogen worden door iedere dag opnieuw ons leven neer te leggen voor elkaar. Gelukkig heeft God, toen wij op de rand van een scheiding stonden, alles omgekeerd. Iedere dag genieten we nu van “ons tweede huwelijk” en leren we meer bij over wie wij zijn in relatie tot elkaar. 

Iets waar we ook dankbaar voor zijn is dat we nu voorbeeld mogen zijn voor zoveel anderen. We worden regelmatig gevraagd om ons getuigenis te geven en te delen over de fouten die wij maakten en de overwinningen die we behaalden. Dat doen we op verschillende manieren, maar een manier die er voor ons uit springt is het organiseren van “Marriage Couples Nights”. Wat een voorrecht om met een select aantal echtparen aan de hand van de Bijbel uit te mogen spitten hoe we elkaar mogen liefhebben in het huwelijk. 

Ook de laatste avond was weer bijzonder. Het thema Liefde en Respect stond centraal. Samen met een tiental andere echtparen mochten we ontdekken dat zowel onvoorwaardelijke liefde als onvoorwaardelijk respect bestaat en dat ze allebei nodig zijn in een gebalanceerd huwelijk. Samen mochten we ook stilstaan bij hoe God het huwelijk in deze wereld bedoeld heeft als afspiegeling van het grote huwelijk dat nog gaat komen tussen Jezus en Zijn bruid. Wat krijg je dan opeens een ander perspectief op hoe je met elkaar om mag gaan, ook als je de liefdestaal van je partner niet begrijpt. 

Hanneke en ik hebben geconcludeerd dat het een regelrechte zegen is dat God ons heeft laten zien dat je ook na 15 jaar met huwelijksproblemen opnieuw kunt beginnen. En weet je wat het mooie is? Als Hij dat in ons huwelijk voor elkaar heeft gekregen, kan Hij dat ook in andere huwelijken.

Eén van de moeilijke dingen van het leven op een Caribisch eiland is dat mensen niet alleen komen, maar vooral ook weer gaan. We genieten er erg van dat we regelmatig nieuwe gasten mogen verwelkomen in Aruba. Soms blijven ze voor een paar dagen, soms voor een paar weken en een enkele keer voor een paar maanden tot een jaar. Maar er zijn weinig mensen die langer blijven hangen. Gelukkig is het prachtig om in deze regelmatige chaos van komen en gaan steeds opnieuw te mogen ontdekken dat de zaadjes die mensen hier planten blijven als zij zelf weer vertrekken. 

Zo was er hier een studente die tijdens haar outreach voor de Discipelschap Training School met mij mee ging op de bus om eten rond te brengen aan de arme families. Toen we bij één van de gezinnen aan de deur kwamen, zei de oudste dochter van het gezin tegen haar dat ze mooi was. De studente bedankte haar en vertelde dit meisje dat zij haar juist mooi vond. Het meisje groeide zichtbaar van deze opmerking en sindsdien merk ik dat ze meer haar best doet om zichzelf goed te verzorgen. Wat mooi om te zien dat één opmerking van een wildvreemde zo’n groot positief effect kan hebben.

Toch zijn de effecten soms ook niet direct zichtbaar. Vrienden van ons hebben ontzettend veel geïnvesteerd in de Arubaanse samenleving. Ze hebben op alle mogelijke manieren bijgedragen geleverd aan verschillende kerkengemeenschappen, hun werk en het vrijwilligerswerk dat ze met passie deden. Ondanks hun gepassioneerde inzet zagen ze daarbij keer op keer bitter weinig effect. Zo zelfs, dat ze uiteindelijk besloten om Aruba te verlaten. Voor hun een heftige conclusie met grote gevolgen, voor ons weer een pittig afscheid. 

Onwillekeurig komt in zo’n situatie de vraag bij mij boven: heeft het wel zin om je steeds opnieuw in te zetten om met al die mensen relaties op te bouwen? Als iedereen toch weer vertrekt, wat is dan de waarde van deze investering? Het enige wat na weer een afscheid over lijkt te blijven is verlies. Maar vandaag realiseerde ik me iets. Als ik me steeds focus op wat zichtbaar is voor mij, gaat mijn aandacht dan wel werkelijk uit naar de mensen met wie ik te maken heb? Of ben ik dan druk met de resultaten die ik nodig vind? Ik denk dat ik het antwoord wel ken. Het mooie van afscheid nemen is dat er kennelijk iets is ontstaan waarvan afscheid nemen de moeite waard is. En dus is er meer geplant dan ik kan zien. Aan God de oogst.

Photo by Jorien Loman on Unsplash

Mijn vriend Angelo en ik spreken regelmatig af om samen koffie te drinken. Het is een wederzijds genoegen waar we soms tegenop zien, maar ook altijd naar uitkijken. Het ertegen opzien heeft overigens niks met Angelo te maken, of met mij. Maar uit dit koffiedrinken in een koffietentje of bij een smoothie bar langs de kant van de weg komt altijd extra werk voort. 

Iedere keer dat we afspreken komen we, geleid door de Heilige Geest, ook bijzondere mensen tegen. Soms is dat gewoon voor een praatje of om even kennis te maken, maar veel vaker gaat het om gebroken mensen die serieuze problemen hebben. Dan zitten we opeens aan een picknicktafel te bidden met een volslagen vreemde, vragend aan God om weer een wonder te doen en Zijn verschil te maken in iemands leven. 

Zo’n ontmoeting heeft impact, niet alleen voor de mensen die we ontmoeten, maar zeker ook voor Angelo en voor mij. Hoe kan het dat het nu al meer dan twintig keer, iedere keer weer raak is en iedere keer weer bijzondere taferelen oplevert? We hoeven er werkelijk niks voor te doen, alleen af te spreken en samen koffie te gaan drinken. We kunnen na al die keren maar één conclusie trekken. Als we koffie gaan drinken, drinken we de koffie niet met z’n tweeën. We drinken koffie met de Heer.

Photo by Kelly Sikkema on Unsplash

Ik heb een bijzondere vriend. Na jarenlang in het criminele circuit te hebben rondgewandeld, heeft hij zich inmiddels meer dan tien jaar geleden radicaal omgekeerd naar de Heer. Hoewel dit gedeelte van zijn verhaal op zichzelf al bijzonder is, wordt het daarna nog meer bijzonder. Mijn vriend is namelijk films gaan produceren. We hebben het dan niet over amateurmateriaal, maar over echte professionele bioscoopwaardige speelfilms. Iedere twee jaar brengt hij er eentje uit rond een maatschappelijk thema in Aruba. Iedere keer kost het hem alles, maar hij weet zich geroepen om dit te doen dus hij gaat er gewoon mee door.

Dit jaar kwam zijn film Chronic uit. Een melodramatische actiefilm waarin de Arubaanse intergenerationele problematiek heel direct, maar ook met humor wordt weergegeven. Mensenhandel, misbruik, ongezonde familiestructuren, criminaliteit en corruptie vinden hun weg naar het beeld. Wat heb ik een diep respect voor mijn vriend, die als selfmade missionary precies datgene aanstipt wat chronisch misgaat in de Arubaanse samenleving. Ga er maar aanstaan om, zoals de profeten deden, steeds opnieuw een richtsnoer aan te brengen in een samenleving die continu scheefloopt. 

Tijdens het filmen komen er iedere keer weer acteurs tot geloof. De productie levert voor hen niet alleen een waardevolle oefening op in acteerwerk, maar ook behoud tot leven. De dubbele impact ten spijt blijft mijn vriend na elke film weer met schulden achter. Wat een offer om niks te hebben en alles te blijven geven. God gebruikt soms een onconventionele Simson om zijn plan uit te voeren en letterlijk kracht bij te zetten. Ik bid dat er nog veel films mogen volgen.

De laatste weken lijken er op een aantal vlakken doorbraken te zijn in onze ministry. Zo werd het mogelijk voor ons om samen met vrienden van ons de Marriage Course te geven. Ook mochten we weer een outreach team ontvangen en organiseren we dit jaar voor de tweede keer een Marriage Couples Night en een Bible Summer School. Dit zijn allemaal activiteiten waarvan we hoopten dat we die (opnieuw) konden gaan uitvoeren. Wat een zegen dat dit kan en dat de voorbereidingen daarvan goed lijken te gaan.

Maar als klap op de vuurpijl zien we dat de ministry in San Nicolas, Cas di Restauracion, flink aan het groeien is en dat verschillende kerken zich nu achter dit initiatief willen scharen. Wat eerst begon met Mama Sandra (zie blog 009), begint zich nu te ontwikkelen als een initiatief door en voor de community. Iets wat in de afgelopen jaren onmogelijk leek in Aruba, gebeurt nu echt. Organisaties werken belangeloos samen en wat nog meer bijzonder is, kerkelijke gemeenten zijn bereid het verleden los te laten en zich samen te verootmoedigen voor God.

In twee bijeenkomsten met pastors en leiders van verschillende kerken in San Nicolas mochten we ervaren dat zij werkelijk willen doen waar God ons allemaal toe roept; zorg voor “de weduwen en wezen”. Verschillende inzichten en verschillende kerkelijk culturen zijn voor deze herders niet langer bepalend. Ze willen zich focussen op Jezus en zich van daaruit inzetten voor hun directe naasten. Niet door binnen vier muren te blijven preken over hoe het moet, maar door naar buiten te gaan, de mouwen op te stropen, samen te werken en elkaar aan te vullen als lichaam van Christus. En ik? Ik sta erbij en kijk ernaar, vol verwondering over de nieuwe dingen die hier gebeuren, onder de indruk van de stille revolutie die God aan het ontketenen is. 

Zondag is het Pinksteren. Dan vieren we de uitstorting van de Heilige Geest. In Nederland is er Opwekking. In Aruba komen zeven (!) kerkelijke gemeenten bijeen om samen vergeving te vragen voor wat was, Gods naam boven alles groot te maken en onder leiding van de Heilige Geest een nieuw begin te verwachten. Ik kijk ernaar uit!

Als je in een ander land aan het werk gaat, zijn er veel hordes te nemen. Hoewel ik daar soms wel over nadacht toen onze vrienden in Zuid-Afrika aan het werk waren, realiseerde ik me toen niet half wat dit voor hen betekend moet hebben. En nu wij hier in Aruba aan het werk zijn, ga ik nog vaak aan de impact voorbij van alles wat veranderd is. Ik houd van werken en geniet van resultaat. Dus mijn natuurlijke inzet is om positieve verandering teweeg te brengen. Maar dat gaat hier niet. Niet als je van buiten komt, niet als je de cultuur niet voldoende kent, niet als je niet de juiste relaties en contacten hebt. Zonder dat we het wisten zijn we veel te hard aan het werk geweest om toch al die positieve resultaten te boeken. We hadden een plantje geplant en die moest en zou groeien. We zetten het plantje in de juiste grond, we gaven het genoeg water en we zorgden voor een beetje extra pokon. We trokken nog net niet de plant uit de grond, maar keken wel iedere dag of er al groei zichtbaar was. 

Deze week hadden we overleg over hoe we de families in San Nicolas het beste kunnen helpen. Midden onder het overleg vroeg een goede vriend aan mij: “Waarom zei je in de afgelopen maanden steeds dat we moesten wachten zonder actie te ondernemen en kunnen we nu wel actie komen?” Deze vraag zette me aan het denken. Ik had hem kunnen stellen aan andere mensen die hier iets wilden bereiken. Wat beweegt mij om niet meer aan het plantje te willen trekken? Ben ik nog wel gepassioneerd genoeg voor deze missie? Gelukkig kan ik die laatste vraag volmondig met “ja” beantwoorden. Maar wat houdt mij dan tegen? 

Het antwoord op die vraag kwam voor mij twee weken eerder. Tijdens coaching die Hanneke en ik ontvingen van twee ervaren YWAM-rotten; een echtpaar dat, met minimaal twintig mission-ervaringsjaren meer, weet hoe de hazen lopen. Tijdens dat gesprek vertelde ik hoe ik me werkelijk voelde onder bijna drie jaar opgesloten zitten op dit eiland en het gevoel hebben niet vooruit te komen. Eén van onze coaches stelde vervolgens de vraag: “Kan het zijn dat God jullie laat ervaren hoe het is om te leven als Arubaan?” Pfff, die kwam binnen. Ik wist het antwoord. Dat is precies wat er gebeurt. Vind ik het leuk? Absoluut niet! Maar is het nodig? Absoluut wel!

Het is belangrijk om te beseffen dat wij deze missie niet kunnen forceren, hoe graag we misschien ook vooruit willen komen. Dat geldt voor ons als uitgezonden mensen, maar dat geldt ook voor onze collega missionaries met wie we samenwerken en voor onze achterban. God is met een plan bezig en Hij weet wat Hij doet. Hij geeft ieder plantje precies de tijd die het nodig heeft om te groeien en te bloeien. Wij mogen klaar staan om te zaaien, te begieten en te oogsten. En dat gaat in Aruba nou eenmaal een beetje anders dan in de rest van de wereld. We moeten, ondanks onszelf, het proces lopen zoals God dat hier voor ogen heeft. We konden dat gelukkig ook uitleggen aan onze vriend. Ik hoop dat met dit blijvend besef in gedachten de eerste horde genomen is.

Dit weekend ben ik na een lange tijd een paar dagen vrij. Ik ben zelfs even van huis weggegaan en de rust van het even helemaal niks hoeven overweldigt me. Het even toekomen aan mezelf is een luxe die ik lange tijd niet heb gehad. Maar ik realiseer me ook dat het een luxe is die heel veel mensen nooit hebben. Dat is misschien wel één van de redenen dat ik het voor mezelf zo lang heb uitgesteld. De nood is hier zo hoog en er is zoveel te doen. Er kan zoveel anders, zoveel beter dan hoe het nu is. Dit stilzitten dwingt me om opnieuw te bedenken dat onze missie niet mijn project is, maar die van onze Opdrachtgever. Gelukkig maar! Ik hoef niet alles op te lossen. Toch laten de problemen in dit dorstige land me niet los.

Vanmorgen las ik in Amos 8 een stukje over dorst: 
¹¹ Weet dat de dagen komen – spreekt God, de HEER – dat Ik het land zal laten hongeren. Het zal geen honger zijn naar brood of dorst naar water, maar naar de woorden van de HEER. ¹² Het volk zal zwerven van de ene zee naar de andere, en dwalen van het noorden naar het oosten om de woorden van de HEER te zoeken, maar ze zullen die niet vinden. ¹³ Mooie meisjes en flinke jongens zullen op die dag van dorst bezwijken. ¹⁴ Zij die zweren bij de zonde van Samaria, bij de god van Dan en de pelgrimstocht naar Berseba, zij zullen vallen en niet meer opstaan.

Deze tekst raakte me tijdens het lezen. Hoewel ik best begrijp dat dit gedeelte geschreven is in een andere context, voel ik de nood hiervan dagelijks. Dit is precies wat er aan de hand is. In Aruba… en in grote delen van de wereld. En de meeste mensen herkennen hun dorst niet of denken het op te kunnen lossen met junkfood.

Aruba is een dorstig land. De droge grond weerspiegelt de harten van de mensen die hier thuishoren. Zoveel mensen voelen zich hier als de Samaritanen; niet erkend, niet gezien en niet gehoord in hun nood. Maar, ook al heeft Aruba een goede waterzuiveringsfabriek, water is hier lang niet voor iedereen vanzelfsprekend en Levend Water al helemaal niet. 

Laatst hoorde ik de uitspraak: “Òf je zult je geloof verkleinen tot het niveau van je ervaring, òf je staat God toe om je geloof te vergroten tot het niveau van Zijn beloften.” Willen jullie meebidden en -geloven dat onze Vader zijn Levend Water volledig zal uitstorten over Aruba?

Mescos cu e bina^[1]

Mescos cu e bina ta sklama pa awa
Mi alma ta sklama na Bo
Abo so ta e deseo di mi alma
Y mi kier adora Bo so

Abo so ta mi escudo fiel
Y na Bo mi kier somete
Abo so ta e deseo di mi alma
Y mi kier adora Bo so

^[1] Als een hert in Papiamento.